اين شهر مقدس...؟

«هجرت کنید!» از همه جملات ۵شنبه گذشته که در نشست «دانشجو، قم، گذار به سوی توسعه» مطرح شد هنوز هم این جمله تا به امروز در ذهنم است و هر چه سعی می کنم آن را فراموش کنم، یا بهتر بگویم از فکر آن بیرون بیایم، نمی توانم. (اصولا این جمله قابل فراموش شدن نیست.)

«هجرت کنید!» در نگاه اول شاید این جمله دو کلمه ای شوخی و مزاحی به نظر می رسد، اما هر چه بیشتر به آن می اندیشم و توجه می کنم، مفهومش را بیش از پیش در می یابم. هجرت، هدف سیاست هایی که سال ها در قم پی گیری می شود، سیاستی که مانند هر چیز دیگری دو جنبه دارد، هجرت آن هایی که در این شهر مقدس؟! زندگی کرده اند و هجرت افرادی که برای زندگی و البته یقینا بیش از آن به این شهر مقدس می آیند.

البته اگر انتظار دارید که مجریان این سیاست هجرت محور را بشناسید، هرگونه تلاش و کوششی بی نتیجه است، زیرا علی رغم آن که مجریان این طرح ها بسیار برای ما آشنا و قریب هستند، به همان اندازه پنهان و غریبند، به گونه ای که می توانیم از آنها به عنوان دست های پشت پرده نام ببیریم. دست هایی که سال ها خطوط البته به ظاهر مستقیم را با عناوین گوناگون و گاهی غیر مستقیم ترسیم کرده اند و اجازه نمی دهند کسی پا فراتر از این خطوط بگذارد. منظورم از این خطوط «خطوط قرمز» روتین شده نیست، بلکه خطوطی است که ما را در میان خود محاط کرده است و محیطی را پرورش داده که نظر مخالف مطرود است، البته اگر چه گاهی این نظر مخالف سرکوب نمی شود ولی مطمئنا با بی اعتنایی همراه است. بی اعتنایی که از هرگونه سرکوبی توهین آمیز تر و البته تاثیرگذار تر است. و هر چه ما بر این کوبه می کوبیم تا دیده شویم، کسی به استقبال مان نمی آید تا همین قلیل افراد نیز  نتوانند با سرافرازی مدعیان «کاری نمی توانیم انجام دهیم!!» را به نمونه هرچند کوچکی بشارت دهند.

و جواب همه این مطالبات یقینا چندی بعد همین است: «هجرت کنید!!» و بگذارید دیگرانی به این دیار هجرت کنند تا واتیکانی نوین از تئوری های به ظاهر اسلامی در ام القرای این شهر مقدس!! ایجاد شود تا همه به آن ببالند و از آن به عنوان الگویی از یک سرزمین آرمانی اسلامی یاد کنند. و ما نیز از آنجایی که اصولا مردمان حرف گوش کن و البته سر به زیری هستیم، خواسته یا ناخواسته هجرت خواهیم کرد تا خانه ها و کوچه ها و خیابان های شهرمان بیش از این به نفس ما آلوده نگردد، شهری که قرار است مقدس باشد و ما مهاجرین ناخواسته آنیم. پس بهتر است اتوبوسی برای خود رزرو کنیم تا حداقل برای هجرت بی اتوبوس نمانیم!

نمی دانم چگونه آغاز کنم! اصلا نمی دانم نوشتنم موضوعیتی دارد یا نه! شاید این نوشتنم ناشی از خستگی باشد، شاید از ناامیدی، اشتباه نکنید موضوع خستگی خودم نیست، اگر چه انکار نمی کنم، دلایل بسیاری دارم که تا به حال باید ناامید شده باشم.

اشتباه نکنید موضوع خستگی خودم نیست، شاید خستگی یکی از دوستانی است که چند وقتی است سعادت آشنایی با او را داشته ام، و از همکاری با او لذت برده ام، هرگز قصد پاچه خواریش را ندارم، چون او مانند هر انسان دیگری جایزالخطاست و رک نیز می گویم چندین بار از دیدگاه من مرتکب خطا شده است، همان طور که من هم از دیدگاه او بارها مرتکب اشتباه شده ام، اما… . 

اما انکار نمی کنم، دلایل بسیاری دارم که تا به حال باید ناامید شده باشم. انکار نمی کنم، ناامیدی، ناامیدی خودم است، ناامیدی از خیلی ها که هرگز شخصا به آنها امیدی نبسته بودم، اما فکر می کنم امید خیلی ها باشند، امید دوستانشان، امید یک انجمن، امید یک شهر، امیدی برای امیدهای خود. 

ناامید از این تکرارها و تکرارها، ناامید از این بحث های بیهوده، ناامید از دعوت های بی سرانجام، کارهای ناتمام و ناامید از فرم های خام. و ناامید از خودمان، فرقی نمی کند، من یا تو، یا هر جوان دانشجوی دیگر، حال از نوع قمی آن باشد، که چه بدتر!! (یا ناامیدی حاصل از آن چه بیشتر!!) 

ناامید از یک کار گروهی زیر یک سقف، در یک چهاردیواری دانشجویی، ناامید از با هم بودن، صادق بودن، دوست بودن به واقع در یک جمع به ظاهر دوستانه، ناامید از خودم، خودت یا خودش، و البته گلایه مند از این ضمایر متصل که میان ما فاصله می اندازد، و ناخودآگاه منفصلمان می کند، و ناامید از هزاران امیدی که ممکن است امید من باشد، امید تو باشد و یا امید ما.

و ناامید از …

منبع: وبلاگ گروهی دانشجویان قم

بخشنامه تفکیک رو گرفته بود دستش، باورش سخت بود، وارد ساختمون مرکز شد، به سمت اتاق مورد نظر رفت، در زد و وارد شد.

می خواست گلایه کنه، اما با موضعی که گرفتن ترسید متهمش کنن به بی دینی، به بی غیرتی، مطمئنا اگه حرفی می زد، هزار تا برچسب بهش می زدند، مگه شما دین و ایمون نداری؟ خجالت نمی کشی؟ از شما بعیده، شما واقعا... ، سکوت کرد و خارج شد.

از ساختمون که اومد بیرون، موتورسواری جلوی پای دختری ایستاد، چیزهایی به دخترک گفت، دخترک هم لبخندی زد، چند جمله ای گفت  و او هم سوار موتور شد، و رفتند، رفتند ...

اینجا آخر دنیاست...

 اینجا کسی نمی خندد، کسی نمی گرید، اما همه اشک های خود را از شرم پنهان می کنند

اینجا همه به انتظار بر تخت های خود آرام گرفته اند، تا کسی بیاید تا دست گرمی را بفشارد، تا شاید با این آشنایی از این زندان ساخته بشر رهایی یابد

اینجا آینده خود را می بینیم، اینجا پیری و ناتوانی را به نظاره نشسته ایم، اینجا خودمان بازی های کودکانه دوران جوانی مان را به سخره می گیریم، اینجا لجاجت های دوران خیره سری را به یاد می آوریم

و اینجا می بینیم که عزرائیل چه ناجوانمردانه مرگ را نیز دریغ می کند، و ناتوانی را می بینیم و پیری و کهولت و بیماری و ...

و اینجا می بینیم نگاه های مهربان یک پدر رانده شده، گلایه های یک مادر روزه دار، و دعای او که می خواهد تا دعا کنیم تا این خانه ها از ریشه و بن کنده شود، و می بینیم شعرخوانی یک پدر پیر، حاج حسین

و اینجا دیدیم چیزهایی که هیچ گاه فراموش نخواهیم کرد، این بعدازظهر یک بعدازظهر فراموش ناشدنی است، در غربت قلب های مهربان پدران و مادران، در احساسات گمشده فرزندان

و وقتی بیرون می آییم تنها دعای "پیر شوی!" را به سخره می گیریم و آرزو می کنیم هیچ گاه این چنین ناتوان به انتظار ننشینیم!!

بعد از ۲۴ روز ننوشتن، با خودم گفتم خیلی چیزها برای نوشتن در وبلاگ دارم، اما همین که خواستم شروع به نوشتن کنم، هیچی به ذهنم نیومد، می دونم این بار هم مثل همیشه ایراد از ذهن منه، هر موقع لازمش دارم جا میزنه، البته حق داره، این قدر گرفتارش کردم، این قدر مشغولیات (عمدتا به درد نخور) براش فراهم کردم که تا الان هم نپوکیده خیلی مرام گذوشته. اوووووووووه، اگه هر کس دیگه ام بود شاید کم میاورد، کی می تونه پنج شش جای مختلف رو با هم سرچ کنه و بخواد از همه اش نتیجه مثبت بگیره، گوگل به اون بزرگی قدرت سرچش انقدر بالا نیست، این که دیگه ذهن منه. (روی این جمله آخر خب دقت کنید.)

بگذریم، هر چی بیشتر بنویسم اوضاع ذهن ناآرومم بیشتر نمایون میشه. گاهی مواقع سکوت بهترین مرهمه. 

پانوشت: حالا هی گیر بدید آپدیت کن، آپدیت کن.